Dawniej tradycyjna kuchnia Suwalszczyzny była „ostra, tłusta, kwaśna, słona, wędzona”. Nie można jej sobie wyobrazić bez ziemniaka. 
       Ziemia suwalska jest górzysta, kamienista, jeziorna, schowana w lasach, z siedliskami ludzkimi przytulonymi do zboczy, powtykanymi za wodą, pośród resztek dawnych puszcz, daleko od siebie i daleko od miast.
    Wszystko tu trzeba było mieć swoje. Kuchnia czerpała wprost z natury, a naturalne dary, aby je dłużej przechowywać i dodać im smaku  musiała wędzić, solić, kisić, smażyć.     Nie była to kuchnia wyszukana, oparta na mnogości przepisów, ale też nie była „sztuczna”. Ciężka praca w surowym suwalskim klimacie, na terenach w większości nie różniących się od obszarów podgórskich, wymagała jedzenia „konkretnego”, a nie frykasów. Razowy chleb, mięso i ziemniaki, musiały być podstawą. 
    Wypijano ogromne ilości mleka, w sadach nie brakowało owoców, w ogrodach warzyw, w pasiekach  miodu. Wszystko było zdrowe, bez „chemii”. 
    Na Suwalszczyźnie nic nie jest na niby. Zimy są prawdziwe, wody czyste, powietrze zdrowe, jadło smaczne. Może tylko krajobrazy są baśniowe...